ölüm biraz uzaklaş nolur...

köşe bucak kaçasım var senden. KIymetlilerimi de alıp senden en uzağa kaçasım var. Değemeyeceğin bri yere. 

uyanma

http://www.deezer.com/album/1214980

birkaç gün ewel sıkıntılı bir rüyadan gerçek değil irem sakin diyerek kurtuldum.
bu sabah da yine rüyamı hatırlamaya çalışarak uyandım. sonra yine uykunun kollarına. yine ankara...
kaansız hayatım onu rüyalarıma almamakta ısrarcıyım hala...
bu sefer başka bir ev 5. evime de kavuştum. kocaman bir oda ferah kalabalık bir aile eviymiş. biri içinde bulunduğum diğeri komşu iki bina birbirine bakan ve  genişçe bir koridorla ayrılan. iki bina ve hatta camdan kafamı uzattığımda uzunca bir koridor görüyorum bu evler ucuca eklenmiş gibi. çocuklar oynuyor gizli bir geçitten çıkıyorlar ''harika'' diyorum seslice ''tam olması gereken gibi'' . bir araba girecek kadar genişçe ama araba yasak. çocuklar koşturup duruyor. huzurluyum mutlu değil.  4 gün geçiyor yanımdaki kankammış ama sureti o değil kızıl kıvırcık ama kankamın ruhuna ve sesine sahip. uyanınca rüyamı anlatıyorum gece konuştuk ya ondandır diyor şimdi.
insanların sevdiğim huyları birleştirip bir tam insan yapasım mı var ne. bir dostun dediği gibi heybeme attığım biriktirdiğim insancıklarım. tam böyle demese de buna yakın bir şeydi insanlardan aşırdığım güzellikleri sakladığım bir heybem varmış kırılgan boynumda. belki sırf bu yüzden dayanabiliyordur  olan bitene...

tren yoluyla yolculuk yaptığım bir ankara yolculuğu da başka bir rüya en karman çorman olanından. kocaman yer altı garı civarında saatlerce dolanıp ve en klasiğinden geç kalınan yolculuklar.
absürd bir şekilde uçak iniş pisti bi önceki evimin kapısı. yazmayayım bu kadarını dedirtecek kadar manasız geldi. ve aklıma  rüya oluşumunu nefis anlatan michel gondry den başucu filmimin nefis sahnesi gelir http://vimeo.com/27353491

çok uzaktan geldiysen otur soluklan dedi! teo

bu sefer mekan sabit, zihnim berrak...  ve evet yine rüyadayım...
arkamı yurt sokağına dayadığım, koruma alanında şimdilerle yıkılmasını hacettepenin dört gözle beklediği evim. zeminin üst katındayız -3.kat değil-  kaan sen ben evimiz(miş)
hiç tasarlamadığım üstünde kafa yormadığım birşey
eve yerleşmişiz eşyalar yerli yerinde müşterek kullanımlıklar. inşa etmişiz kabaca. yanımda bir de arkadaşım var, evin girişinde ufak bi çardak sizi oraya yolluyorum.  Ayağımın bastığı her yer titriyor sarsılıyor, tahtaların aralıklarından bodrum kat görünecek nerdeyse ve gri , yıkılmaya yüz tutmuş binam. bu yıkıntıya neden yerleşmişiz ki diyorum. Telaşla bikaç eşya alıyorum neyseki özel eşyalarımı getirmemişim diye ferahlayıp çıkıyorum şaşkın ahmak

hiç sevmem başlık atmayı

Zor bir gün... Aklıma hakim olamadığım cinsten.  Birşeyler yazmazsam sakinleyemeceğim sanırım.  içimde bir ankara özlemi oluşmaya başladı yine yeni yeniden. olanca işimin arasında motive etmeye çalışırken kendimi haritada bedenime yer tayin ederken buldum. beynim yine sıçrayarak düşünmeye başladı ankara değil de çevresinde gezinen gözüm iştahla eskişehire takıldı. Üniversite öğrencilik - zaten 2.5 yıl kadar sürdü ya neyse- yılımda babamla 2 günlüğüne gidip hayran kaldığım ilk denizsiz şehirdir kendisi. Yıllar içinde pek bir güzelleşmiş bu da ayrı bir artı tabi. demiryolu güzergahında olmalı yaşayacağım şehir dedim tren yolculuğuyla gitmek kavramı zihnime nasıl yer ettiyse artık.  hayatıma yön vermeyi, birine dayanmak istemeden bu duyguyu aşmış olarak yapmak istiyorum. Klavyemin büyük harf tuşu çalışmıyor yoksa ben diline gayet bağlı iyi bir edebiyat öğrencisi oldum hep en utangacından hem de. Selma hocam duysa ''senin gibi seçkin (!) bir öğrenci bu hatayı nasıl yapar irem'' diye azarlardı o tatlı sesiyle ve kibarca. Ne diyordum Ankara...  Uzun yıllar sonra iki ay önce gittim özgürlüğüme, ben de yürümeye eşdeğer olan şehrime. O iki buçuk yıllık öğrenciliğimde sürekli otobüsle -13 numara- gidip gelirken ovasına düşen şimşekleri heyecan, mutluluk ve biraz ürpertiyle izlediğim şehre. Diyeceğim şu ki Kemal Tahir... Orta okuldayken babamın kitaplığından aşırıp heyecanla okuduğum ''köyün kamburu bir ''yedi çınar yaylası'' havası kalırdı çoruma yaklaşırken içimde merak ederdim o insanlar buralarda mı yaşamış diye. hiç merak etmemişim. ta ki bu ay ki ''sarman kitap klübü'' okumamız ''karılar koğuşu'' olana dek. Meğer ki bana oraları hatırlatan kitaplar Çorum Üçlemesinin iki kitabıymış Tahir'in... 

dün tekrar tekrar seyretmeyi adet edindiğim 3 filmimden birini izledim öyle güzel bir lezzet bırakıyor ki damağımda orda yaşamak istiyorum. yine yeni yeniden 

düş

ayakta durup dışarıyı seyrediyorum bi avrupa kentine bakıyor gibiyim zaman mekan yok çünkü rüyadayım. iki yanımda genişçe pencereler var sağ ve sol pencere aynı düzleme açılıyor gibi. ferahlık genişlik duygusu kaplıyor içimi sırayla pencerelerden dışarı sarkıp etrafı izliyorum. prizmatik bi yüzey gibi etrafım. bol aynalı bir oda gibi.

beton değil akşap olsa tam bu ve simetriği bitişik halde

başla

Dönüş iyidir dönüyorum twitterla uzun süredir aldatiyordum seni sevgili blogum. Buralik birsey yoktu hayatimda epeydir. Dönüyorum kagida ve kaleme sadakatime . Dönüyorum biraz ilerideki reme... kendimi sana dogru firlatacagim. .. bir yillik plan yapip hayatima baslayali 4.5 yil olmus ne iyi etmişim ne harika bir karar ve adimmis. Ikinci basamagi da ciktim simdi hem de baslangici korktugum kadar zor da olmadi şükür:) şuan icin en muhimine yani üçüncü basamakta sıra. Artık isinmaliyim bu sefer bi yildan önce olma şansı yok maalesef . Baslayalim fonda dönüp duran guzel seslere sozlere melodilere yenileri eklensin:)
#huzur gecem

Mp3 dinlemeyeli yüz yil oldu sanki zorla buldum depo yerimi puf.
İçimde sessiz sakin bi isyan
Playlistim ;

http://instagram.com/p/cz8EvFilfk/
evimden fotolar :))
http://instagram.com/p/cgoRjJClbR/
http://instagram.com/p/civtdvClbB/

iyiki doğdun şebom