Mart 26, 2011

ruhum, bedenimin bittiği yere kadar...

     Ben hep kalabalık oldum. Şehrin uzağındaki bir semte giden, günün tek otobüsü kadar kalabalık. Tıkış tıkış! Herkesin üstüste olduğu bir otobüs kadar. Dolayısıyla iyi geldi bana yalnızlık.Kendime yeterince zarar veriyordum ve bir de dünyanın vereceği zararları ortadan kaldırmanın imkanı olmadığına göre, yoklarmış gibi davranarak yalnızlığı seçmek en doğrusuydu... Yalnızlık kurşun geçirmez. Dostluk,aşk,aile geçirmez. Hiçbirşey geçirmez. Dışarıdan sokmadığı gibi içeriden de çıkartmaz. Cerahat yapar. Antibiyotiğini de kendinde besler. Yeter ki nerede olduğu bulunsun... Kayra'dan

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder